2022-04-14

De strijd voor een tweede kindje (Medische molen) ♥

De strijd voor een tweede kindje ♥

Men vraagt er vaak naar, maar het vertellen, dat duurt lang 😉 dus vandaar. Voel je niet verplicht verder te lezen en je hoeft geen reactie te geven. Ik wil het gewoon met je delen 

Tedje was ongeveer anderhalf jaar, toen Daan en ik zeiden, dat we toch wel graag een tweede kindje zouden willen. Helemaal omdat we allebei enig kind zijn, was de wens ‘extra’ groot en wellicht de druk ook wel hoger.
Toen we na een maand of 8 nog steeds niet zwanger waren, zijn we het medische circuit ingestapt.
Vele onderzoeken later o.a.:
- HCG onderzoek (zijn eileiders open)
- Zaadcellen onderzoek (voldoende en ‘goede zwemmers’)
- Bloedonderzoek o.a. schildklier, aanmaak eicellen, geen SOA, ed)
Geen aanwijsbare oorzaken gevonden waardoor het niet zou lukken. We starten met IUI.
IUI kan plaatsvinden in een natuurlijke cyclus. Het kan ook zijn dat de cyclus wordt gestimuleerd met hormonen. Hiermee kan de ovulatie beter worden getimed. De rijping van de eicellen wordt bij een gestimuleerde cyclus gecontroleerd door middel van echoscopisch onderzoek. Met een echo wordt ook gekeken of er niet te veel eiblaasjes in de eierstokken aanwezig zijn (als gevolg van hormoonstimulatie). Een nadeel van de rijping van meerdere eicellen is het risico op (grote) meerlingen. Daarom gaat zo nu en dan een inseminatie niet door, als blijkt er door de hormoonstimulatie te veel eiblaasjes groeien. Je wordt dan ook geadviseerd om een condoom te gebruiken bij het vrijen. In Nederland vindt de behandeling alleen plaats als er drie of minder eiblaasjes rijpen.
Zodra de eiblaasjes groot genoeg zijn (circa 20 mm), wordt de eisprong opgewekt met behulp van een ander hormoon, hCG (humaan Chorion Gonadotrofine). Na zes behandelingen is iets meer dan de helft van de paren die hiermee bezig zijn, zwanger.
We starten. Ik begin met een hormoonkuur. Omdat ik niet goed tegen hormonen kan ivm migraine, moeten we de eerste behandeling stopzetten. Door de hormonen die ik krijg (clomid) heb ik zoveel hoofdpijn, waardoor ik alleen maar in bed kan liggen. Dit kan niet de bedoeling zijn, helemaal omdat ik wel een moeder voor Ted wil zijn en dat gaat zo niet. Helaas deze maand gaat verloren.
Vol goede moed starten we de maand erop met andere hormomen. Deze moet ik zelf in mijn buik spuiten. Best een dingetje, al ben ik niet bang voor prikken, het moment om daarwerkelijk een spuit in je buik te zetten, stel je steeds even een paar seconden uit. Pfff, hij zit!
Wat volgt zijn de echo’s. Na een paar dagen moet ik op controle om te kijken of er follikels (eiblaasjes waar eitjes in ontstaan) groeien. Gelukkig, er groeit wat. Later zal blijken dat ik nooit veel follikels aanmaak. Ik ben helaas niet een vrouw die bij een IVF poging 20 eitjes heeft, altijd maar max. 3. Daarover later meer. Voor IUI is het goed. Ze willen de kans op een meerlingen zwangerschap zoveel mogelijk beperken. Ik heb altijd rond de1 a 2 follikels, perfect voor een IUI behandeling.
Meestal na een dag of 12 zijn de follikels groot genoeg voor het vervolg. Mijn cyclus is regelmatig, dat is fijn. Wanneer de follikels groot genoeg zijn, mag ik de volgende spuit zetten, Ovitrelle. Deze spuit stelt de eisprong uit, zodat het inspuiten van het zaad in mijn baarmoeder ‘goed’ gepland kan worden. Twee dagen later is het zover. Daan moet in de ochtend naar het ziekenhuis om zijn zaad in te leveren. Echt een romantisch beeld is dat niet, wat dat betreft is dit medische circuit echt verschrikkelijk. De lol gaat er wel een beetje vanaf. Zwanger worden van een potje goeie sex, het zou toch wat zijn 😊
Nu ben ik ‘s middags aan de beurt. Benen wijd, eendenbek naar binnen en daar gaan de zaadcellen. Deze zijn eerst in het lab bewerkt. Ze hebben de goede zwemmers eruit gehaald, zodat we top kwaliteit zaad hebben, hoe hoopvol!
Helaas blijkt dat er (na 7 IUI behandelingen) geen succesvolle zwangerschap komt.
De behandelingen vallen in die zin mee, het is goed te doen. Ik heb geen hoofdpijn van de hormonen, maar voel me al die tijd alles behalve ‘gewoon Cheraldine’. Moe, prikkelbaar, onzeker (lukt het deze keer wel?), bang (komt er ooit een tweede, we gunnen het onszelf en tedje zo!). Ook dit is te overzien. Wat het voor mij tot een hel maakt zijn de wachtweken. Er zit iets in je lichaam (overigens is dit bij IVF nog heftiger, omdat er een levende embryo wordt ingebracht) wat kan uitgroeien tot een kindje, je grootste wens!
Dat wachten…. Ieder krampje, iedere steek, bij alles denk je: ‘Zou het dan toch’?. De keren dat ik tegen Daan heb gezegd dat ik het nu toch echt zeker weet, pffff je gevoel gaat bijna ieder uur van links naar rechts. De goedbedoelde adviezen zoals ‘je moet er proberen niet te veel mee bezig te zijn.’ Tja, hoe doe je dat? Vergelijk het zelf maar met iets wat in het verschiet ligt. Waar je zo naar uitkijkt, wat je zo graag wil, waar je zoveel voor hebt gedaan en over 2 weken is het zover! Probeer daar maar zo min mogelijk aan te denken, hoe dan?
De eerste week is nog wel te doen, maar de tweede week, verschrikkelijk. Iedere maand voel ik wel weer iets anders dan anders. Mijn borsten doen veeeeel meer pijn dan vorige maand, ik ben misselijk, of verbeeld ik me dat maar? Ik ben zo moe, of zijn dat de bijwerkingen van het spuiten, en ga zo maar door.
Dan dit. Killing, maar het lukt me niet altijd om te wachten. Het testen. Ik weet het, ik moet het niet doen. Toch doen. Negatief.
Zie je wel, we krijgen nooit een tweede. Waarom lukt het ons niet, ik word boos, verdrietig, bang en verlies even alle hoop. Om vervolgens weer mezelf wijs te maken dat het misschien te vroeg was om te testen. Dat hoor je toch ook weleens? Dat mensen pas positief testen na hun NOD (niet ongesteldheids dag, ja zo leer je nog eens wat 😉) Hup, niet zo negatief en het kan nog!
Tot de dag dat je dan toch ongesteld word. BAM een klap in mijn gezicht. Weer niet.

Na 7 IUI behandelingen stappen we over op IVF. We zijn inmiddels zo’n 2 jaar verder. Af en toe een pauze en dat heb ik ook wel nodig. Beide benen op de grond, extra genieten van de maanden zonder die verdomde hormonen.
Waar ik echt mijn best voor doe en ik hoop dat ted het merkt, is dat ik ondanks de wens voor een tweede, zo stapeldol ben op haar. Zij is mijn mooiste cadeau, waar ik mega, echt mega dankbaar voor ben. Ik (en natuurlijk ook Daan) vind haar de aller, allerleukste en als we uiteindelijk met z’n drietjes blijven, is dat goed. Zij maakt het leven zoveel leuker ♥
Goed, IVF.
Dat is weer een stapje verder en voor mijn gevoel ook weer een stapje dichterbij.
Ik heb er zin in! Klinkt raar, maar nu doen we er tenminste iets aan en in mijn achterhoofd, ik word er niet jonger op. Ik heb altijd gezegd dat ik stop wanneer ik 40 ben. Al merk ik ook, als je in deze rollercoaster zit, stel je je grenzen ook zomaar bij, (we kunnen altijd nog naar Dusseldorf 😉).
Ik krijg andere hormonen. Je hebt twee verschillende protocollen; het lange of het korte protocol. Ik begin met het lange protocol. Dit begint met het stilleggen van je eigen cyclus. Iedere dag moet ik prikken, maar bij dag 10 gaat het toch mis. Ik word wakker met ontzettende hoofdpijn. Ik kan niks. Ben misselijk kan niet opstaan en mijn hoofd knalt uit elkaar. Na overleg met het ziekenhuis moet ik stoppen met prikken. Voor mij een verademing.                      
We gaan dus toch voor het korte protocol. Minder lang prikken, maar wel twee verschillende hormomen en dus twee prikken ipv één. Gelukkig gaat dit beter. Word er wel lekker wat dikker van (niet zo leuk) en prikkelbaar en moe, maar goed, alles beter dan die hoofdpijn.                                                           
Bij de eerste echo wel een domper. Ik maak maar 2 a 3 folikels aan. Er zijn vrouwen die hormonen spuiten bij IVF en wel 20 follikels aanmaken. Het verschil met IUI is dat bij er IVF zoveel mogelijk follikels aangemaakt moeten worden, omdat er tijdens de punctie follikels weggehaald worden uit je eileiders. Deze worden dan buiten de baarmoeder bevrucht met het zaad van Daan (bij mij dan hè), daar groeien (als je mazzel hebt) mooie embryo’s uit. Hoe meer embryo’s, hoe meer kans.                                                                                      
Stel, ze hebben tijdens de punctie 10 follikels leegezogen en deze worden bevrucht, dan heb je 10 keer kans. Er wordt na de punctie één embryo teruggeplaatst en de overige 9 worden ingevroren. Iedere maand kan er dan eentje uit de vriezer gehaald worden en teruggeplaatst (mits ze goed ontdooien). Ik heb tot nu toe steeds ‘maar’ 2 bevruchtje eicellen, dus 2 kansen.
Na zo’n 12 dagen hormomen, mag ik weer de Ovitrelle spuiten en wordt de afspraak voor de punctie in de VU gemaakt. De punctie kan niet in het Spaarne.                                                                                                                      
De dag van de punctie. Geen idee wat mij te wachten staat. Ik moet een lang shirt aan en warme sokken meenemen. Wanneer ik naar binnen mag, moet ik gaan liggen in bed. Mijn eerste reactie is, ‘ik blijf wel zitten’, maar geloof niet dat dat de bedoeling is. Later snap ik waarom 😉 De verpleegster komt terug met een enorme spui (in mijn bil) en een halve slaappil. Dit heb ik nog nooit gehad, maar ik ben benieuwd. Daan is inmiddels ook binnen (die was naar zo’n porno kamertje om een potje zaad te vullen). Aan hem heb ik zoveel! De liefste, staat altijd voor mij klaar, neemt alle moodswings voor lief en blijft positief. Goed, het spul begint te werken. Ik voel me een beetje high, best lekker, maar moet niet te veel bewegen anders word ik misselijk. Ze komen mij halen voor de punctie. Het schijnt pijnlijk te zijn, maar het valt me alles mee. Later ligt er een vrouw zo hard te schreeuwen van de pijn, dat was dan wel weer geestig. Heb ik toch een hogere pijngrens dan ik altijd heb gedacht! Ze hebben 3 follikels gevonden, goed nieuws. Nu de bevruchting afwachten. Ik moet 2 dagen later bellen voor de uitslag. De onzekerheid gaat beginnen.                                                                                                        
We mogen naar huis, onderweg ga ik nog even over mijn nek, want ik kan dus niet te veel bewegen en dat is lastig wanneer Daan rijdt 😉. De rest van de middag uitrusten op de bank. Tedje dartelt heerlijk om me heen, geeft af en toe een kus en een knuffel, schatje. Daan is lekker thuis en ik hoef dus niks, heerlijk!
Het is zondagochtend, 2 dagen na de punctie. We mogen tussen 9.30 en 10.00 naar de VU bellen. Ik ben doodnerveus. Daan moet bellen, straks zeggen ze dat er niets is bevrucht en dat alles voor niets is geweest, geloof niet dat ik dat trek. Dus Daan belt (om 9.32 uur, twee minuten te laat als het aan mij ligt, maar goed) ER IS EEN BEVRUCHTING, ik huilen. Er valt een last van mijn schouders, weer een stapje dichterbij. De volgende dag om 14.00 uur wordt dan het levende emryo teruggeplaatst, hoe spannend!
Eindelijk, alle prikken, echo’s, afspraken, stress, etc was het waard. ‘Het’ zit erin. Nu nog blijven zitten. En dat is dus het grootste ‘probleem’ bij mij.          
De bevruchting gaat goed, zelfs wanneer de poging is mislukt, gaat het ontdooien van het embryo uit de vriezer goed. Maar het plakken dus niet. En dat is irritant. Want daar kan je dus het minste of zeg maar gewoon niks aan doen. Voor de rest is iets te vinden, maar hiervoor dus niet.
Op dit moment is IVF ronde twee mislukt.                                                                
Ik heb nu totaal 4 embryo’s terug laten plaatsen en de laatse is afgelopen weekend mislukt ☹
En nu?
De laatste terugplaatsing was de heftigste wat betreft mijn gevoel. De onzekerheid, het wachten. Ik dacht echt, maar dan ook écht dat het was gelukt. Ik had dezelfde symptomen als bij Ted, ik heb zelfs Daan ‘s nachts wakker gemaakt om te zeggen dat ik het echt zeker weet! Ik ben zwanger, ik voel het aan alles. We hebben zelfs een half uurtje liggen kletsen over hoe leuk het zou zijn en dat het dan toch ein-de-lijk is gelukt. Geen idee, maar een dag later was dat gevoel weer weg. Om compleet gestoord van te worden! Oh ja, maar ’s avonds was het gevoel er weer hoor, ik ben zwanger. En toen werd ik wakker, weg gevoel en ga zo maar even door.                                                                    
Drie testen heb ik gedaan, de eerste gaf een heeeeeeel licht streepje, de testen daarna niks, omowit. Mijn gevoel zegt dat er ‘iets’ heeft gezeten. Maar daar heb je dus geen klote aan, wanneer je op zaterdagochtend op het toilet zit en….. helaas weer mislukt BAM, BAM, BAM!                                                          
Mijn eerste gevoel was, we stoppen ermee. Niet meer die onzekerheid, 2 weken is lang wanneer je moet wachten. Ik ben er met mijn gedachten ook niet helemaal bij. Ted staat een beetje on hold. ‘Nu even niet schat, (mama zit even te googlen om te kijken of een dicht oor een zwangerschapssymptoom is, ja! Er is iemand die dat ook heeft meegemaakt, top)! Mijn bosten zijn beurs van het voelen of ik ze nog ‘voel’. Ja, nee, ja, nee toch niet, of ja toch wel! Pffff, dat ik nog niet doorgedraaid ben, is mij een raadsel.
Op dit moment tel ik (heel hard) mijn zegeningen. Het gevoel van een broertje/zusje voor Ted blijft. Ik gun het haar zo! Alleen is maar alleen en daar weten Daan en ik alles van. Maar is mijn (ons) leven zo slecht zonder broer of zus? Nee, is de conclusie, maar toch blijft het borrelen. Het zou zo leuk zijn.      
Wanneer onze ouders er niet meer zijn, zijn we alleen. Is er niemand die dezelfde herinneringen heeft als jij, ondanks dat ik de liefste vrienden en vriendinnen om mij heen heb, een familieband is toch anders, dat zie ik om mij heen.                                 Ik zou het ook zo heerlijk vinden. Een kleintje erbij, het maakt ons meer compleet (denk ik, want wanneer ik dit opschrijf vind ik het met zn drietjes ook behoorlijk compleet voelen).                                                                              

Waarom schrijf ik dit op? Voor mezelf, maar ook voor iedereen die het wil lezen. Al snap ik dat niet iedereen daar behoefte aan heeft hoor.                                                                                                              
Ik voel me soms een beetje ‘minder’, omdat wij er ‘maar’ eentje hebben, het voelt een beetje als falen, maar dat is mijn gevoel en dat betekent niet dat het ook zo is.                                                                                                         
En misschien ook wel voor Ted, voor later. Stel het blijft zo, dan kan ze lezen, wanneer ze mij de allerstomste moeder vindt (ze zeggen rond de leeftijd van 12, misschien eerder, misschien later 😉) en zij mij vanalles verwijt, ze in dit opzicht mij niets kan verwijten. Geen broertje of zusje, wij hebben er als ouders echt ons best voor gedaan.                                                                                                                                                                                                                                                   
Ik wil genieten, samen met jou. Het leven is een feestje. Wat Daan en ik ook beslissen, of we stoppen of toch doorgaan, die Ted is er maar mooi gekomen en dat is het grootste en mooiste cadeau!

Liefs,
Cheraldine

Admin - 09:03:48 @